πόθος και παιχνίδια του μυαλού.

Και τώρα θα βάλω ό, τι είναι για σήμερα και αφορά σε προγραμματισμένες μπούρδες. Έχω μάλιστα και αυτόν τον τίτλο, ούτως ώστε όποιος διαβάσει το κείμενο επειδή του άρεσε ο τίτλος να αισθανθεί άσχημα με τον εαυτό του, επειδή θα περίμενε κάτι άλλο.

Πριν από 10 μέρες άκουγα στο ραδιόφωνο την αγαπημένη μου εκπομπή και ήρθα κατά λάθος σε επαφή με μικρής διάρκειας ηχητικό ερέθισμα το οποίο κατακάθισε στο μυαλό μου δημιουργώντας ίζημα και προκάλεσε την ακατανίκητη επιθυμία να συλλέξω όλες τις πληροφορίες σχετικά με την προέλευσή του. Προσπάθησα εκείνη τη στιγμή να σημειώσω τι είναι αυτό που έπαιζε το ραδιόφωνο, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν μία πρόχειρη σημείωση που έλεγε “rolling stones – o paradeisos panw sti gh”.

Η κατάσταση κατά την οποία διαθέτεις μόνο λέξεις-κλειδιά για ένα ζήτημα είναι τραγική. Μπορεί το ζήτημα να μην είναι τραγούδι, μπορεί να είναι κάτι που είπε κάποιος και δε θυμάσαι ποιος ή κάτι που ήθελες να πεις και είναι μέτρια σημαντικό, αλλά εσύ θυμάσαι μόνο ότι ήταν «μέτρια σημαντικό» και όχι τι ήταν αυτό που ήθελες να πεις και άλλες τέτοιες παπαριές γενικώς για τις οποίες βρίσκεις ή χάνεις τον ύπνο σου και την ηρεμία σου και πρέπει να υπάρξει μια λύση. Μάλιστα, αφού έχεις κινητοποιήσει ολόκληρο μηχανισμό για να βρεθεί το ζητούμενο με αφετηρία τις κατά κανόνα αυθαίρετες λέξεις – κλειδιά που έχεις, τελικά το βρίσκεις και μετά έρχεται ένα άλλο τέτοιο παρόμοιο πρόβλημα και σου στοιχειώνει το μυαλό εκ νέου.

Σε προχωρημένες καταστάσεις, μπορείς να μπλέξεις πραγματικές περιστάσεις με ορισμένες εικόνες που είχες στον ύπνο σου ή αλλού και τις οποίες δεν μπορείς να αρχειοθετήσεις. Παράδειγμα: έχω στο σπίτι μία ξύλινη κουτάλα την οποία χρησιμοποίησα προσφάτως για να ανακατέψω ρεβύθια και στη συνέχεια τοποθέτησα στο νεροχύτη προκειμένου να πλυθεί. Βλέποντας ένα μέρος της κουτάλας στο νεροχύτη την επόμενη μέρα, θεώρησα ότι πρόκειται για ένα σετ κινέζικα ξυλάκια. Γιατί;

Γιατί μία από τις προηγούμενες μέρες είχα δει προφανώς στον ύπνο μου τον ισχυρό να μου υποδεικνύει το συγκεκριμένο σετ κινέζικα ξυλάκια, λέγοντάς μου ότι πρέπει να τα τακτοποιήσω στη θέση τους. Μάλιστα είχα την πεποίθηση ότι ο ισχυρός, τις μέρες που έλειπα για διακοπές, είχε έρθει στο σπίτι μου και είχε παραγγείλει κινέζικο. Πράγμα που μπορεί να είναι και αλήθεια.

Στο τελικό στάδιο, ο άνθρωπος κυκλοφορεί στο δρόμο και συναντάει αλλόκοτα όντα, που είναι μισοί άνθρωποι – μισοί άννα δρούζα (εντάξει το είπα).

Το βρήκα. Προφανώς αυθαίρετα το είχα συνδυάσει με την άποψη ότι heaven is a place on earth (δεν έχω δει καμία ταινία).

Ιαν Μπράουν - Dolphins Were Monkeys. Το είχα βρει με συνδρομή καλών φίλων (μετά από τουλάχιστον 2 εβδομάδες ομαδικής προσπάθειας). Το βγάλανε από το youtube μόλις το έσωσα.

Επίσης δεν έχω τίτλο. Αν ο εξαιρετικός άνθρωπος που κάνει αυτές τις δουλειές, διαβάσει αυτά (πράγμα απίθανο) πριν επικοινωνήσω εγώ μαζί του για το συγκεκριμένο ζήτημα που το ξεχνάω συνέχεια, ας φέρει πίσω τον τίτλο ή ας το θυμηθεί κάποιος απ’ τους δυο μας όταν μιλήσουμε. Το σημειώνω για να το θυμηθώ.

να μείνει μόνο η καθαρά δευτέρα.

(για τις γιορτές, που δεν πρόλαβα να το βάλω τη μέρα πριν φύγω για τις διακοπές των γιορτών)

Εδώ και αρκετά χρόνια αναπτύσσεται ο διάλογος αναφορικά με τη χρησιμότητα των περιοδικών γιορτών. Πρόκειται για έναν ξεκάθαρα μη γόνιμο διάλογο, που δεν καταλήγει καν στη διαμόρφωση ενός αιτήματος για την κατάργηση ή τη διαιώνισή τους. Μέσα σε αυτή τη γενικότερη σύγχυση, διακρίνουμε 2 τον αριθμό κατηγορίες ανθρώπων, ίσως και 3, οι οποίες παρατηρούνται με κριτήρια συμπεριφοράς και κρίνονται σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες του βάθους.

Στην πρώτη κατηγορία έχουμε τα υποκείμενα τα οποία για λόγους εμμονής στο πατροπαράδοτο, αντιδρούν με τρόπο ενθουσιώδη απέναντι στις γιορτές, τις προσδοκούν, τις εκτιμούν, τις μαγειρεύουν. Ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο επιλέγουν να συμμετάσχουν στο κλίμα αυτό, έχει να κάνει είτε με συνθήκες μονοτονίας στην καθημερινή τους ζωή, ή με εγκληματική έλλειψη συνείδησης (η οποία έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη υπαρξιακού άγχους), ή επειδή είναι απλώς εργαζόμενοι και θέλουν να κοιμηθούν και να φάνε σαν άνθρωποι, για λίγες μέρες.

Στην κατηγορία β’ , συναντούμε υποκείμενα που λόγω της απορίας που τους προκαλεί η εναρμόνιση ενός συνόλου πληθυσμού άνω των 5.000.000 ανθρώπων σε ορισμένα τελετουργικά, αντιδρούν με τρόπο σπασμωδικό και είτε αρνούνται εντελώς να συμμετάσχουν στους εορτασμούς ή αδυνατώντας να κατανοήσουν το συμβολισμό που κρύβεται πίσω από το τυπικό του εορτασμού, παθαίνουν προσωρινή κατάθλιψη.

Η 3^η κατηγορία, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ένα συνδυασμό των παραπάνω δύο, περιλαμβάνει άτομα που αφενός δεν αντιλαμβάνονται το νόημα, αφετέρου δε, επιλέγουν να βιώσουν την περίσταση εξομειούμενοι με την πλειοψηφία των συνανθρώπων τους, με απώτερο στόχο να αποφύγουν την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό που συνήθως συνεπάγεται η έκφραση μιας οποιασδήποτε απορίας.

Καθώς αισθάνομαι πιο κοντά στην τρίτη κατηγορία, θα ήθελα να αναφερθώ στη χρησιμότητα της εξής πατέντας:

είσαι εσύ σε μία περίσταση.

τα πράγματα δεν είναι απαραίτητα καλά, δεν είναι όμως και απαραίτητα κακά.

Άρα: έχεις το περιθώριο να δηλώσεις στους άλλους, όταν σε ρωτήσουν, ότι «είσαι καλά» (ΠΡΟΣΟΧΗ δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις που έχεις αντικειμενικούς λόγους για να μην είσαι καλά).

Αυτό σε περιορίζει στο να δηλώνεις ότι είσαι «καλά» (αν θες μπορείς και να το παραχέσεις και να δηλώνεις πανευτυχής), οπότε επειδή έχεις μπει σε αυτό το mode, στο τέλος το πιστεύεις και είσαι από καλά έως πανευτυχής, ανάλογα με το πόσο έχεις επιλέξει αρχικά να αυτοπεριοριστείς.

Πριν καιρό, σε αυτό που άλλοι άνθρωποι ονομάζουν δουλειά και που εγώ το κάνω επίσης παίρνοντας λεφτά, αλλά επειδή δεν το κάνω υποχρεωτικά, δεν μπορώ να το πω «ακριβώς δουλειά», έτυχε να συναντήσω και να συνομιλήσω για λίγα λεπτά με έναν άνθρωπο συνδρομητή του περιοδικού μας τον οποίο δεν έτυχε (πάλι) να γνωρίζω προσωπικά. Δεν ξέρω το ακριβές ποιόν του, δηλαδή. Σχετικά με τους περισσότερους συνδρομητές μας, γνωρίζω 1-2 πράγματα για το βιογραφικό τους όπως και αυτοί για το δικό μου. Γι’ αυτό το λέω δηλαδή.

Με τον άνθρωπο αυτόν, συζητήσαμε λιγάκι για το σκατό, την εξέχουσα σημασία του κλπ, φαινόταν ότι αγαπάει το αντικείμενο, αλλά ήτο και φορέας της αντίληψης ότι η σκατολογική φιλολογία οφείλει να διατηρεί την καθαρότητά της ως προς τη θεματική και ως προς τη γενικότερη παρουσίαση του φιλολογικού παραγώγου. Εξέφρασε μάλιστα το παράπονό του ότι παίρνοντας το έντυπό μας και διαβάζοντας τα πιο πρόσφατα κείμενα έναντι των παλαιοτέρων, απογοητεύεται με την πολλή φιλοσοφία και θα προτιμούσε κάτι πιο πρακτικό, κάτι πιο τεχνικό, κάτι πιο δραστικό.

Είναι αδύνατον σε έναν κόσμο ευθύνης και πόζας να πηγαινοφέρνεις την οποιαδήποτε ιδέα που αναφέρεται μόνο στον εαυτό της, αγνοώντας το γεγονός ότι ο κόσμος πηγαίνει προς τα μπρος. Αν δεν μπορείς να μπεις τουλάχιστον στην κατηγορία 3, μείνε απέξω. Δε θα σε κατηγορήσει κανείς. Αλλά να μεγαλώνεις κάθε μέρα και να κάνεις ότι τάχα μου δεν το κατάλαβες, αυτό είναι μεγάλη πατέντα.

εξεταστική περίοδος

Από καθαρά γενετική σκοπιά, ποιά είναι η κατάταξη επικινδυνότητας των παρακάτω “τροφών” για τον άνθρωπο; Δικαιολογείστε την απάντηση με μία μόνο πρόταση!

α.Ανθρώπινο κρέας
β.Γενετικώς τροποποιημένη κατσίκα (για ανθεκτικότητα στον Μελιτέο πυρετό)
γ.Κλωνοποιημένο αρνάκι Ψηλορείτη
δ.Κλωνοποιημένο αρνάκι Βουλγαρίας
ε.Γενετικώς τροποποιημένη ρίγανη (για ανθεκτικότητα σε ζιζανιοκτόνα)

Ήρθαν οι Ρώσοι νο1.

«Ήρθαν οι Ρώσοι» είναι η ατάκα που έχω ακούσει να λένε οι Μανιάτες, όταν θέλουν να πουν ότι τα κορίτσια έχουν περίοδο. Θέλω να πω ότι δεν έχω κάτι να πω πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Όμως, με έχει κυριεύσει η επιθυμία να πω κάποια πράγματα για τους Ρώσους γιατί θορυβήθηκα λίγο που ήρθαν στην επικαιρότητα. Ήθελα να πω, ότι αυτοί όταν έρχονται, δεν έρχονται απλά: κατεβαίνουν. Το λέει και η αποκάλυψη δηλαδή.

Τρομάζω όταν θυμώνουν οι Ρώσοι με τον υπόλοιπο κόσμο. Όλοι πρέπει να τρομάζουμε. Ο μέσος Ρώσος είναι αυστηρός, ξέρει να πίνει, έχει ροζ μάγουλα και δεν παίζει όπως εμείς. Του φαινόμαστε περίεργοι. Σκέφτηκα λοιπόν ότι παρόλο που τώρα ηρέμησαν λίγο οι Ρώσοι, μπορεί και να έρθουν κανονικά κάποια στιγμή, αν νευριάσουν πολύ.

Και τώρα τι θα γίνει αν έρθει ο Ρώσος:
Πρέπει να καταλάβουμε ότι όσο ο Ρώσος κάνει πρωταθλητισμό, εμάς, μάς μαθαίνουν πώς να παίζουμε (άντε και πώς να κλέβουμε στο παιχνίδι).
Όσο ο Ρώσος κρυώνει, εμείς κάνουμε τουμπίτσες στη θάλασσα.
Την ώρα που ο Ρώσος παίζει σκάκι, εμείς παίζουμε μπίνγκο.
Ο Ρώσος δεν αστειεύεται, εμείς καμαρώνουμε που είμαστε ορθόδοξοι και ο Ρώσος είναι σε απευθείας σύνδεση με το Θεό.

Όσο λοιπόν δε μας μαζεύει κανείς, δε θα γινόμαστε και σοβαροί. Αυτό μας δείχνει ότι ως άνθρωποι, δεν παίρνουμε την αξία μας από τη στάση που επιδεικνύουμε απέναντι σε μια πραγματικά στερητική κατάσταση.

Θέλουμε πιο πολύ τον ήλιο, τα λουλούδια και τους έρωτες. Ούτε καν τους έρωτες τους σκόπιμους, τους κουμμουνιστικούς. Θέλουμε αυτούς που είναι επενδεδυμένοι την πρόκληση, μία πρόκληση «σκέτη» που δεν υπόσχεται τίποτα. Ο Ρώσος δεν έμαθε έτσι. Σαν κι εμάς που μάθαμε να την πατάμε στην πρόκληση που δεν υπόσχεται τίποτα. Αυτή την πλευρά μας θεοποιούμε, αλλά καλά κάνουμε στο τέλος-τέλος, γιατί πώς να το κάνουμε; θέλει πολύ κουράγιο να αντέχεις την καμία υπόσχεση, όσο κουράγιο θέλει και το να μην μπορείς να υποσχεθείς.


Βιβλιογραφία:


«Η Αποκάλυψη του Ιωάννη», Σεφέρης Γ., Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1966. αμήν. http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=4232 (παρακαλώ ιδιαίτερη προσοχή στο χρήστη oceangr2. )

Παράρτημα: Dalaras-kali tixi (Live από το Zygos Club / Μουσική – Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας (άσχετο, απλώς για το καλό ελληνικό τραγούδι).

όνειρα ή λίγα λόγια για τη διαστροφή

Τα όνειρα του ανθρώπου μπορεί να αποτελέσουν έναν επαρκή δείκτη για το επίπεδο της διαστροφής που τον κανονίζει. Άλλωστε τα όνειρα είναι επηρεασμένα από τις συνθήκες ζωής του, το βαθμό της προσαρμοστικότητάς του στις παραπάνω συνθήκες, τις προσδοκίες, τις επιθυμίες, τα πάθη και τους φόβους του.

Τα δικά μου όνειρα τον τελευταίο καιρό είναι πολύ καλά οργανωμένα. Έχουν ισχυρό καστ, άριστη σκηνοθεσία, γενικά πρόκειται για πολύ ακριβές παραγωγές με ευφάνταστους τίτλους, χωρίς όμως τους απαραίτητους υπότιτλους, που θα βοηθούσαν και εμένα, να βγάλω ορισμένα λίγο πιο ασφαλή συμπεράσματα ως προς την ψυχική μου κατάσταση.

Θυμάμαι πριν από 15 περίπου ημέρες είχα δει το όνειρο «η μεγάλη κατάληψη». Στο όνειρο αυτό, βρίσκομαι στο σχολείο μου περιτριγυρισμένη από τους καθηγητές που προσπαθώ να ξεχάσω. Πολλοί από αυτούς έχουν αναβαθμιστεί σε «υποδιευθυντές Β’», «αναπληρωτές επιτηρητές-παιδονόμους ανώτερης βαθμίδας», «υπαξιωματικούς του πολεμικού ναυτικού» και άλλα τέτοια τελοσπάντων. Έχουν καλύψει δηλαδή όλη την κλίμακα των προαγωγών που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος που δουλεύει επί 50 χρόνια, κάνοντας πάντα την ίδια δουλειά.

Στο σχολείο επικρατεί μεγάλη αναταραχή λόγω των πρόσφατων γεγονότων κι εγώ αισθάνομαι μία τρομερή ανασφάλεια. Δε βρίσκομαι όμως εκεί ως μαθήτρια. Έχω πάει για να μιλήσω με τη διευθύντρια. Θέλω να της πω ότι πρέπει να με βάλει να δουλέψω στο σχολείο διότι – τι διάολο- έχω πολύ καλό πτυχίο. Τελικά η διευθύντρια μου δίνει δουλειά και με κάνει κλητήρα. Την ίδια στιγμή, στο σχολείο αποφασίζεται να γίνει κατάληψη και εγώ δεν μπορώ να εκτελέσω το καθήκον μου, που είναι να μεταφέρω διάφορα χαρτιά. Μετά κάποιος (πιθανόν εξωσχολικός) λέει ότι θα ρίξει μπόμπα στο σχολείο και θα τα κάνει όλα ρημαδιό.

Χτες επίσης που κοιμήθηκα ευθύς αμέσως μετά τη δουλειά, είδα τα εξής: Βρίσκομαι σε πάρτυ – sleep over εκδήλωση σε φιλικό σπίτι. Πάρα πολλοί από τους γνωστούς και φίλους βρίσκονται εκεί, ενώ ταυτόχρονα απέναντι λαμβάνει χώρα συναυλία συμπαράστασης σε κάτι που δεν ξέρω ακριβώς τι είναι (κάποιοι συμπαρίστανται σε κάτι). Ξέρω όμως ότι θα συμμετάσχει αφιλοκερδώς διάσημος ξένος τραγουδιστής.

Παρακολουθώ τη συναυλία από τη βεράντα του σπιτιού ώσπου έρχεται ο ισχυρός και μου λέει ότι στην αποθηκούλα – δωμάτιο υπηρεσίας του σπιτιού, κρατάει όμηρο έναν πολύ επικίνδυνο τύπο. Τον έχει δέσει –λέει- χειροπόδαρα και να πάω να τον τσεκάρω και να έχω το νου μου. Ο ισχυρός φοράει κασκόλ παλαιστίνιου αντάρτη.

Αφήνω την κρεβατοκάμαρα του σπιτιού όπου θα κοιμόμουν και κινούμαι προς το δωμάτιο υπηρεσίας. Βλέπω πράγματι έναν τύπο στην ηλικία μας, δεμένο και φιμωμένο, ο οποίος όμως δε μου φαίνεται και ιδιαίτερα επικίνδυνος. Τον ρωτάω αμέσως τι ζώδιο είναι και αυτός μου λέει ότι είναι Δίδυμος. Υποθέτω ότι πρόκειται για ένα παλιό φλερτ του ισχυρού και τον λύνω γιατί τον λυπάμαι. Αυτός με παρακαλεί να τον βάλω να κοιμηθεί σε ένα κρεβάτι και εγώ του βρίσκω ένα. Ταυτόχρονα η υπόλοιπη παρέα έχει στήσει τρελό πάρτυ στο σαλόνι του δευτέρου ορόφου και όλοι χορεύουν έξαλλα. Τους λέω να κάνουν ησυχία γιατί άλλοι άνθρωποι προσπαθούν να κοιμηθούν.

Σε έτερη σεκάνς του ονείρου περνάω μπροστά από κατάστημα παιχνιδιών. Βλέπω ότι διαθέτει κουκλόσπιτα και αποφασίζω να μπω μέσα για να ρωτήσω τιμές. Στην πόρτα με υποδέχεται υπάλληλος η οποία μου κάνει ερωτήσεις σχετικά με την οικονομική και κοινωνική μου θέση. Της απαντάω ότι «δεν καταλαβαίνω γιατί με ρωτάτε αυτά τα πράγματα» και αυτή λέει ότι δεν μπορεί να με αφήσει να αγοράσω ή να ρωτήσω τις τιμές αν πρώτα δεν καλέσει την υπεύθυνη πωλήσεων, διότι αυτή είναι η πολιτική του μαγαζιού.

Πράγματι έρχεται η υπεύθυνη πωλήσεων και συνεχίζει την ίδια ανάκριση ρωτώντας με αν έχω βάψει ποτέ τα μαλλιά μου. Της απαντάω «ναι, αλλά αυτό δε σας αφορά». Επίσης, επειδή έχω αγανακτήσει πλέον, της λέω ότι:

«αυτή η πολιτική είναι απαράδεκτη, εγώ ήρθα εδώ για να αγοράσω ένα κουκλόσπιτο, μία επένδυση που σκέπτομαι εδώ και πολύ καιρό να κάνω. Κι αυτό διότι διαθέτω πλήθος επίπλων για κουκλόσπιτα, καθώς υπήρξα συλλέκτρια ήδη από τα 8 μου χρόνια. Συγκεκριμένα διαθέτω ολόκληρη οικοσκευή αγορασμένη από το ειδικό κατάστημα the singing tree στη new kings road, του οποίου την υπάρξη, με τη μαλακία που σας δέρνει πιθανώς δε θα γνωρίζετε καν. Και δεν είναι ότι δεν είχα κουκλόσπιτο για να βάλω μέσα την οικοσκευή μου. Είχα. Αλλά η συναρμολόγησή του αποδείχτηκε δύσκολη διότι χρειαζόταν αρκετή κόλλα, γι’ αυτό και τα παράτησα και είπα να αγοράσω καινούργιο με τις οικονομίες μου. Δεν ανέχομαι να μου συμπεριφέρονται έτσι σκατοφασίστες ελληνάρες έμποροι που απλώς άνοιξαν ένα κωλομάγαζο.»

Κοινώς, τις τάπωσα τις καρακάξες.

Παράρτημα:

Γ. Μπαμπινιώτη, «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» (λίγο παραφρασμένο)

διαστροφή (η),

1^η ερμηνεία: η εσκεμμένη παραποίηση λόγου ή κειμένου για να προκύψει συμπέρασμα που δεν υπήρχε στις προθέσεις του ομιλητή ή του συγγραφέα.

2^η ερμηνεία: η σεξουαλική ικανοποίηση με τρόπους που θεωρούνται ανώμαλοι. (?)

Δικό μου (χωρίς παράφραση), «Λεξικό της Διαλεκτικής του Ύπνου» (τόμος 1)

Όνειρα, (τα),

1^η ερμηνεία: αν είσαι πάνω από 24, η ταινία που βλέπεις τις ώρες που κατάφερες να κοιμηθείς.

2^η ερμηνεία: αν είσαι κάτω από 24, αυτό που κάνεις όταν βαριέσαι στην ώρα του μαθήματος και αναφέρεται σε παραστάσεις ή εμπειρίες που εύχεσαι ή προτίθεσαι να ζήσεις όταν γίνεις πάνω από 24. Και που δε θα ζήσεις τελικά ποτέ, αλλά αυτό δε θα το μάθεις σε αυτό το μάθημα.

το σπαθί και το νεράντζι

Και έτσι λοιπόν σταμάτησε ο χρόνος.

αστρολογικό προφίλ

Είναι γνωστό σε φίλους και συγγενείς ότι έχω μία πολύ σοβαρή σχέση με την αστρολογία. Πολλές φορές η αστρολογία με έχει προδώσει και της το έχω συγχωρήσει. Άρα έχουμε μία πολύ σοβαρή σχέση.

Στο πλαίσιο αυτής μου της ενασχόλησης, έχω εμπλακεί σε βλακώδους τύπου αναζητήσεις στο ίντερνετ σχετικά με το αστρολογικό μου προφίλ ή το προφίλ άλλων ανθρώπων, καταλήγοντας σε αισχρής αισθητικής σελίδες, τις οποίες συνήθως παρακάμπτω αμέσως μόλις σιγουρευτώ ότι λένε φοβερές μπούρδες. Το αν λένε μπούρδες ή όχι, είμαι σε θέση να το αναγνωρίσω σχετικά γρήγορα διότι έχω και τις στοιχειώδεις γνώσεις πάνω στο ζήτημα, πώς να το κάνουμε τώρα.

Πριν από 2 μήνες, όταν ο υπολογιστής βρισκόταν στα πρόθυρα της υπ’ αριθμόν 5.822 αυτοκαταστροφής του, θυμάμαι ότι σε μία από αυτές τις περιπλανήσεις στο ίντερνετ, είχα κατά λάθος καταλήξει σε ένα φρικαλέας αισθητικής σάιτ, το οποίο όμως έβριθε φοβερών επιστημονικών πληροφοριών σχετικά με το αστρολογικό μου προφίλ. Το χειρότερο ήταν ότι τις συγκεκριμένες πληροφορίες ήμουν σε θέση να τις επαληθεύσω, διότι ξέρω περίπου το χαρακτήρα μου, ενώ επίσης, δεν παρέλειψα να διπλοτσεκάρω την εγκυρότητα του σάιτ εισάγοντας και τις ημερομηνίες γεννήσεως οικείων ανθρώπων. Όλα ήταν άψογα. Το σάιτ έλεγε την αλήθεια.

Τις επόμενες μέρες μετά από αυτή την εποικοδομητική επίσκεψη, ο υπολογιστής τελείωσε άσχημα, για μία ακόμα φορά. Σκέφτηκα ότι δεν έφταιγε το συγκεκριμένο σάιτ για την κατάντια του υπολογιστή, αλλά η συνολική χρήση που του έκανα, οπότε δε δίστασα αμέσως μόλις αποκαταστάθηκε η βλάβη (σήμερα δηλαδή) να ξαναμπώ στο ίδιο σάιτ. Και ήρθα αντιμέτωπη με τις εξής πληροφορίες:

(αναφέρω ενδεικτικά, δεν μπορούμε να τα βγάλουμε και όλα στη φόρα)

1) Η εργασία σας πιθανόν να έχει να κάνει με την πολιτική, τα δημόσια έργα,
ανακατασκευές ερειπίων κ.λ.π. Έχετε φιλοδοξίες και ευθύνες μέσα στο επάγγελμά σας. Οι ασθένειες που πιθανόν αντιμετωπίσετε θα έχουν να κάνουν με τα αρθριτικά.

Μμμ. Απόλυτα αληθές. Δεδομένου ότι δεν κάνω σχεδόν τίποτα, θα μπορούσε κανείς εύκολα να θεωρήσει ότι ασχολούμαι με τα δημόσια έργα, έχω και φιλοδοξίες, έχω και αβάσταχτες ευθύνες. Όσο για τις ασθένειες που αντιμετωπίζω, υποφέρω από πόνους στο αριστερό μέρος της πλάτης μου, αν δεν είναι αρθριτικό αυτό τότε τι είναι? Σκέφτηκα ότι τα τελευταία 3 χρόνια τουλάχιστον, υποφέρω από τον ίδιο ακριβώς πόνο, ο οποίος προφανώς έχει να κάνει με το στρώμα μου, δεν εξηγείται αλλιώς, γιατί όποτε κοιμάμαι σε άλλο κρεβάτι, πολύ απλά δεν πονάω*.

2) Να αποφεύγετε να κολυμπάτε στα βαθιά και όταν έχει μεγάλα κύματα. Πιθανότητα να χάσετε κάποια κληρονομιά.

Κανένα σχόλιο. Αυτό είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα, το ξέρω.

Δε σνομπάρω καθόλου, γιατί όντως υπάρχει αλήθεια. Όταν μπαίνω σε όλα αυτά, χαίρομαι πολύ και είμαι έτοιμη να πληρώσω το τίμημα της μαλακίας, αυτό βλέπω. Την ίδια στιγμή, που άλλοι έξυπνοι ετοιμάζονται να πληρώσουν το τίμημα του να μη μου κρατάνε το ενδιαφέρον για πάνω από 2 λεπτά, όπως κι εγώ το δικό τους. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο ανούσιο φαίνεται εκ πρώτης όψεως το περιεχόμενο, τόσο πιο υποσχόμενο μπορεί να είναι. Και όσο πιο υποσχόμενο φαίνεται, τόσο πιο ανούσιο αποδεικνύεται. Στην περίπτωσή μου -δόξα τω Θεώ- όλες αυτές τις αναζητήσεις, συνήθως τις διακόπτει ο αδερφός μου, γιατί ακριβώς πάνω στη στιγμή της απόλυτης αλήθειας, έρχεται στο σπίτι μου, κάθεται αστραπιαία στον καναπέ, προτάσσει το κινητό του και κατευθείαν λέει «άκου αυτό! άκου αυτό!» και μετά κουνιέται σε στυλ: «δεν-πρό-κει-ται-εγώ- να- η-συ-χά-σω»**.

Ναι ντάξει. Ο θεός να σε φυλάει μόνο από τα αρθριτικά.

* τελευταία αποφασίσαμε ότι η λύση στο πρόβλημα των χρόνιων πόνων πλάτης είναι η εξής: αγοράζεις πολλά σαλόν -μπας και αντί να τα κολλήσεις στην πλάτη σου, τα κολλάς όλα το ένα πάνω στο άλλο στο σημείο του στρώματος που ακουμπάει η πλάτη σου. Εγγυημένο.

** τάκη τσαν, «δεν πρόκειται να (ησυχάσω)»

Τα αστρολογικά extracts προέρχονται από το astrolisto.net, σε περίπτωση που θέλει κάποιος να μου κάνει μήνυση για αθέμιτη χρήση, απλώς προειδοποιώ ότι είμαι ήδη υπόδικη και για άλλα αδικήματα του κοινού δικαίου (αστικού, όχι ποινικού ευτυχώς). Έτσι κι αλλιώς βίζα για την Αμερική δε βγάζω (στην κατάστασή μου).

Δραματικός τύπος

«τελικά στη δουλειά προκαλώ πιο φαντασμαγορική κατάρρευση του εαυτού μου απ’ ότι στο σπίτι» (εδάφιο από πάρα – μα πάρα πολύ παλιό, κανονικό μου ημερολόγιο)

Υπήρχε μια εποχή, που την ορίζω εκ των υστέρων ως «σπουδή στην κατάρρευση». Απλώς κατέρρεα, συνέχεια, αδιάλειπτα, αποκλειστικά. Από ένα σημείο και πέρα, δεν είχε σημασία ο λόγος που κατέρρεα, αλλά ο τύπος της κατάρρευσης που επέλεγα να καταρρεύσω (σύστοιχο αντικείμενο).

Το «να καταρρέεις την κατάρρευση», έχει κι ένα τελετουργικό από πίσω. Ως διαδικασία χωρίζεται σε επιμέρους στάδια και συναρτάται με ποικίλους παράγοντες του εξωτερικού περιβάλλοντος.

Συνήθως την κατάρρευση την επιβάλλει ο έρωτας (στους υγιείς) και η αρρώστια (στους μη υγιείς). Η ευτυχής κατάρρευση που συνεπάγεται ο έρωτας, θεωρείται από πολλούς δημιουργική, όταν σου συμβαίνει στη βεράντα. Βέβαια εκείνη την ώρα δεν το καταλαβαίνεις εσύ ότι αυτό πρέπει να λέγεται «ευτυχία», αλλά οι διάφοροι αποστασιοποιημένοι άνθρωποι με τους οποίους μιλάς, σου λένε «εεε πώς κάνεις έτσι! ωραίο είναι που σου αρέσει κάποιος και τέτοια...»

Η δική μου η κατάρρευση, είχε αγγίξει τον αυτοσκοπό. Έφτασα σε ένα σημείο, που ήθελα μόνο να καταρρέω. Δε με ένοιαζε τίποτα άλλο, αυτό ήταν το πρόγραμμά μου, το πεπρωμένο μου και ήθελα να το κάνω όσο καλύτερα μπορούσα. Και το έκανα καλύτερα απ’ όλους και ήμουν και πολύ περήφανη μάλιστα.

Κατέρρεα λοιπόν με διάφορους τρόπους, στη βεράντα, ή στον εσωτερικό χώρο, όπου κυρίως έσπαγα αντικείμενα. Σε έτερο εδάφιο του προ-προ-προ-περσινού ημερολογίου μου αναφέρονται τα εξής: «υλικές ζημιές: ένας (ακόμη) σπασμένος καθρέφτης, πέντε ώρες χαμένου ύπνου, ένα χαμένο σιλκ-ε-πιλ - καμία βοήθεια -ένα κοσμηματάκι του κινητού σε μορφή «γατάκι» (που μου άρεσε και το ήθελα), το πέταξα κάπου μέσα στο αυτοκίνητο, ένας λεκές στο πορτατίφ από κάψιμο που δημιουργήθηκε στο καπέλο κατά τη σύγκρουσή του με μαξιλάρι, δύο σκισμένα εξώφυλλα βιβλίων. Επίσης να μην ξεχάσω να θυμηθώ ποιούς έβρισα για να πω αύριο «συγγνώμην» (συνεχίζεται, αλλά δε θέλω να το κουράσω τώρα)».

Αυτό που έχει σημασία στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι η κατάρρευση εννοείτο από το άτομο μου, ως η υπέρτατη έκφραση της δυναμικής μου συνείδησης.

Κοινώς, πρακτικά δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω. Αν προσθέσει κανείς στα παραπάνω και το γεγονός ότι τότε για πρώτη φορά διέθετα δική μου περιουσία, τότε οδηγούμαστε στο άθροισμα: μαλακία+δικό σου σπίτι= (το ανικανοποίητο/τους νόμους της φύσης)= όλη η βιβλιοθήκη κάτω.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία άλλη μέρα, όταν είχα σπάσει το σπίτι (για συμβολικούς πάντα λόγους) στο σύνολό του και φυσικά δεν είχα δυνάμεις να το τακτοποιήσω μετά. Το πρωί, πήγα κανονικότατα στη δουλειά και το μεσημέρι γύρισα στο ίδιο σπασμένο σπίτι. Πολύ ωραίο συναίσθημα. Αισθάνθηκα μεγάλη ικανοποίηση, που τα είχα κάνει όλα τόσο σκατά.

Ένα χρόνο μετά τη σπουδή στην κατάρρευση έπαθα και κάτι αρρώστιες (ευτυχώς όχι πολύ σοβαρές) και έπαιρνα ένα πλήθος φαρμάκων. Όταν πήγα να κάνω αυτή που ήλπιζα ως τελειωτική εξέταση, με μεγάλη περηφάνια πάλι, δήλωσα στο γιατρό ότι παίρνω πια όοολες τις απαραίτητες προφυλάξεις απέναντι σε ό, τι μπορεί να με απειλήσει με το είδος της κατάρρευσης που μολύνει τους υγιείς ανθρώπους. Γιατί «όταν κάνω λάθος, τουλάχιστον κάνω “το σωστό” λάθος», του είπα.

Ο ισχυρός συνεργάτης λέει ότι είμαι πολύ δραματικός τύπος. Με κατηγορεί βασικά ότι είμαι πολύ δραματικός τύπος και λέει ότι εκεί οφείλονται όλα τα δεινά της ατυχίας μου. Εγώ δεν κατηγορώ με τη σειρά μου κανέναν, αλλά όχι και να φτάσω να κατηγορήσω το ίδιο μου τον εαυτό επειδή είμαι δραματικός τύπος, αυτό πάει πολύ.

Άλλη καλή μου φίλη με έχει συμβουλεύσει να προσπαθώ να ζήσω τις καταστάσεις λίγο πιο μετριοπαθώς. Προκειμένου να αποφεύγω την ανώτερη δυστυχία, να αποφεύγω και την ανώτερη ευτυχία δηλαδή. Να μην τις βλέπω με τόσο ενθουσιασμό, να λέω πιο συχνά «ε, εντάξει».

-Πώς είσαι;

-Ε, εντάξει.

Το έκανα ήδη. Το έλεγα: ε, εντάξει. Το έλεγα εκεί που συνήθως λέω ψέμματα.

Ο ισχυρός έχει δίκιο να λέει ότι είμαι δραματικός τύπος. Όντας δραματικός τύπος γλιτώνεις το βάρος της ευθύνης που έχεις απέναντι στους άλλους και στον εαυτό σου και στις πράξεις σου και σε όλα μαζί. Τα φέρνεις τα πράγματα διαρκώς σε εκείνο το σημείο στο οποίο φαντάζουν οριακά, οπότε αφού είναι οριακά, δεν μπορεί παρά να «μη φταις». Εγώ θέλω να μη φταίω. Στην καλύτερη περίπτωση να είμαι άμοιρη ευθυνών, στη χειρότερη να είμαι το θύμα. Άμα είμαι το θύμα, βολεύομαι ωραία γιατί ξέρω και πώς να το παίξω, είμαι και δραματικός τύπος άλλωστε.

Το ευχάριστο είναι ότι άμα είσαι δραματικός τύπος, γνωρίζεις που και που και άλλους τέτοιους δραματικούς και γκρινιάζετε όλοι μαζί και περνάτε ωραία. Βέβαια δεν έχω διαπιστώσει αν οι άλλοι είναι εξίσου δραματικοί όλη την ώρα, φαντάζομαι ότι ούτε εγώ είμαι. Όταν καθαρίζω το μπάνιο δεν είμαι δραματική, απλώς καθαρίζω το μπάνιο. Αλλά όλες τις άλλες ώρες είμαι. Αυτό που συμβαίνει, καλό-κακό, συμβαίνει πάντα για πρώτη φορά.

Επειδή λοιπόν επιδιδόμουν πολύ καιρό στο άθλημα, δεν ξέρω τελικά σε τι ωφελεί όλη αυτή η εμμονή στον υπερθετικό, αν το αποτέλεσμα είναι να αυτοδιαψεύδεσαι διαρκώς. Κι όλα αυτά τα λέω, γιατί εδώ και κάποιο καιρό, δεν είμαι πια δραματικός τύπος. Έγινα πραγματικός τύπος και είμαι πολύ βαρετή. Ταυτόχρονα, άνθρωποι γύρω μου που ήταν υποδείγματα ψυχραιμίας και σταθερότητας, έχουν μετατραπεί σε απόλυτους σταρ πάνω στο ζήτημα. Πριν κατέρρεα, τώρα όταν βαριέμαι, αποφασίζω π.χ. να κάνω μία ρόδα. Και δεν ξέρω τι είναι καλύτερο ή πιο αληθινό.

Θα κλείσω με μία φράση σχετική, που είχα ακούσει στο emo-party της αδερφής του ισχυρού που είναι δεκατέσσερα (ω). Είπε λοιπόν μία από τις συμμαθήτριες σε μία άλλη που είχε σπασμένο χέρι:

«καλύτερα να σου βγει ο γύψος, παρά το όνομα».

σοφό.

ωραίοι στίχοι σε περίπτωση ρόδας

+για πιο ορθολογιστές